Siedem trybów wizualizacji

Generatywny obraz, który utwór maluje sam, pociągnięcie po pociągnięciu.

Helisa przypominająca DNA zapisana przez utwór. Domyślnie otwiera się w 3D z obrotem, przybliżaniem, autoobrotem i resetem kamery. Dostępny jest też tryb 2D dla czytelnych kart do udostępniania. Szczeble uderzeń, pulsy energii i znaczniki sekcji są oparte na prawdziwej analizie.

Warstwowy teren dźwięku. Grzbiety amplitudy stają się górami, energia RMS tworzy pogórza, pasma widmowe malują zbocza, a uderzenia przypinają horyzont.

Ataki stają się gwiazdami na mapie faza taktu w czasie. Mocne części taktu kotwiczą niebo, synkopy rysują łuki, gęstość tworzy chmury, a sekcje barwią regiony.

Basy, średnie i wysokie tony płyną jako trzy kurtyny zorzy. Linia centroidu śledzi jasność, szczyty harmoniczne świecą, a wysokie tony rozpraszają się jak migoczące cząstki.

Wektor chroma maluje koło wagi tonalnej. Warstwy rosną wraz z gęstością harmoniczną.

Sekcje stają się dzielnicami. Uderzenia stają się oknami. Energia staje się wysokością budynków.